Coğrafya
Osmanlılarda coğrafya çalışmaları, 19. yüzyıla kadar genelde iki ekol çerçevesinde yürütülmüştür; Medrese kökenlilerin yürüttüğü Doğu tarzı coğrafya ekolü ve denizcilerin ve medrese çevresinden olmayan kişilerin yaptığı Batı Avrupadaki çalışmaları örnek alan çalışmalar. Mühendislik fakültelerinin kurulması ve Batıyla ilişkilerin artması, bununla birlikte medrese eğitiminin önemini yitirmesi, Avrupa tarzı modern çalışmaların sayısının artmasıyla sonuçlanmıştır. Bilinen en eski Osmanlıca, telif coğrafya kitapları, Taşköprülüzâdenin yazdığı Miftah ul-Saâde ve Erzurumlu İbrahim Hakkının kaleme aldığı Tertîb ul-Ulûmdur. Osmanlıda Batı tarzı coğrafya çalışmalarının öncüsü ise Piri Reistir.


